türkiye kupası etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
türkiye kupası etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Mayıs 2010 Çarşamba

Trabzon 3 - Fenerbahçe 1

Maç hakkında hiçbir şey yazmaya gerek yok. Herkes zaten ne olup bittiğini gördü. Fenerli futbolcuların sahaya çıkışından santra yapışına kadar, bu maça hiçbir şekilde asılmayacağı belliydi. Son haftalardaki Fener ile bugün sahadaki takımın ne alâkası var? Ne o pres, ne o istek, ne o dayanışma, hiçbir olumlu özellik sayamayız bugünkü futbol için. Fenerli futbolcuların ayrıca Türkiye Kupası finallerinde sergilediği uyuz futbol, zaten bir gelenek hâline gelmiş durumda. Hepsi birleşince ortaya bu tablo çıktı.

Trabzon için ise sezonun en anlamlı ve hedef maçıydı bu. Ama ne kadar istekli ve iyi oynarsa oynasın, Fener'in kalesine 25 şut atmak Trabzon'un haddine değil. Lig maçında bugünkü tablonun tam tersi olacak; o maçta Fener'in de, Trabzon'un da bugünkünden ne kadar farklı olduğunu göreceğiz. Ama Fener ne kadar etkisiz olursa olsun bu durum, Trabzonlu oyuncuların etkili futbolunu övmemize engel değil. Sonuna kadar hak ettiler kupayı, helal olsun.

Trabzon (4-4-1-1): Onur (**) - Serkan (**), Song (**), Egemen (**), Cale (**) - Burak (*), Selçuk (**) (83' Sezer), Engin (***) (86' Ceyhun), Colman (***) - Alanzinho (**) (90' Giray) - Umut (****)

Fenerbahçe (4-4-1-1): Volkan (**) - Gökhan Gönül (**) (87' Gökhan Ünal), Lugano (***), Bilica (*), Vederson (**) - Topuz (***), Selçuk (**), Emre (**) (67' Deivid (**), Özer (0) - Alex (***) - Güiza (0)

Goller (3-1): Umut 66', Engin 80', Colman 90+3' - Alex 55'

25 Mart 2010 Perşembe

Trabzon umut veriyor

Şenol Güneş'in, geldiğinden beri yaptığı tüm hamlelerinde olgun ve işini çok iyi bilen bir teknik direktör izlenimi verdiğini ısrarla belirttim. Kore'de kendisini hem mental hem de meslekî anlamda ne kadar geliştirdiğini net bir şekilde görebiliyorum çünkü. Öncelikle oyuncularını çok iyi tanıyıp, özelliklerini kusursuz bir şekilde analiz edip onları en verimli olacakları yerlerde kullanması belki de en önemli artısı Güneş'in. Trabzon'u çok yakından takip eden kişilerin bile (Trabzonlu blogcu Tanju'nun mesela) Umut'tan daha iyi tek forvet oynadığını söylediği Gökhan Ünal'ı göndermesi ikinci önemli hamlesi. Geçen yıl bu blogda Umut'un tek forvet olarak çok faydalı olduğunu ve mutlaka onun oynatılması gerektiğini defalarca belirttim ama işte Trabzon böyle bir camia. Onu en yakından tanıyıp takip edenler bile saçmalayabiliyor bazen.

Üçüncü hamle ise bu ülkedeki bazı geri zekâlıların futbolculuğunu küçümsediği Alanzinho'yu ikinci forvet olarak serbest bir rolde oynatması. Alanzinho bu ülkeye gelmiş en yetenekli, maçın sonucuna en fazla etki eden ve doğru kullanılırsa en büyük silahlardan biri hâline gelen müthiş bir futbolcu. Önlem alınması da neredeyse imkânsız zira hem çabuk, hem süratli, hem adam eksilten, hem de şut atabilen bir isim. Bu kadar yetenekli olmasının yanı sıra kendini büyük görmemesi, takım için oynaması ve bencil olmaması diğer büyük artıları. Atak orta saha olarak bu ülkeye yolu uğrayan sürüyle oyuncudan (Ricardinho, Delgado, Lincoln, Tabata gibi) çok çok daha faydalı olduğunu görmemek için, dediğim gibi hem geri zekâlı olmak hem de futbolcudan hiç anlamamak gerekiyor.

Şenol Güneş'e tekrar dönersek, Serkan Balcı'yı sağ önde kullanması, kazanılması gereken maçlarda Selçuk İnan'ı ön liberoya koyması, skor avantajı ele geçtiğinde 4-5-1'e dönerek saha içinde oyuncularla dama taşı gibi oynaması vs. gibi başka başka doğrularını da gördük haftalardır kendisinin. Geçen hafta sonu oynanan G.Saray maçında sergilenen çok büyük mücadelenin ardından bu gece Antalya karşısında Türkiye Kupası yarı finalinde gösterilen performans, Trabzon'un geleceği için fazlasıyla umut verici, aksini iddia etmek de mümkün değil.

Maça 4 forvetle başlayan Antalya takımına karşı orta sahayı kalabalık tutmak adına Ceyhun'u ilk 11'de başlatan Güneş, geride gömülüp kontralarla gol arayan rakibine karşı son derece doğru bir hamleye imza atmıştı. Nitekim hiç fena bir takım olmayan rakibine ilk yarıda tek bir pozisyon bile vermemesi, takımın defansif anlamda ve mücadele olarak görevini kusursuz yaptığının kanıtıydı. Ama Trabzon da sonuçta bir eksik yaratıcı oyuncuyla oynadığı için pozisyon bulmakta zorlandı bu devrede. Ortaya koyulan mücadele tatminkâr olsa da, yaratıcılık anlamında belirgin bir sıkıntı yaşandı.

İkinci yarıda Güneş, zaman zaman imza attığı yanlışlarından birini sergileyerek orta sahadan Ceyhun'u çıkarıp formsuz, güçsüz ve etkisiz Teo'yu oyuna aldı ve takımın şablonunu 4-2-4'e çevirdi. Alanzinho'nun bu dizilişte sol çizgiye yakın oynaması ayrıca bir dezavantaj teşkil ediyordu. Nitekim bu dakikadan itibaren Antalya takımı yavaş yavaş rakibinin üstüne gelmeye başladı ve Tita'nın gollük bir vuruşuyla da skora çok yaklaştılar. Ama son haftaların formda ismi Onur müthiş bir kurtarışla gole izin vermedi. Yine de Antalya'nın çok iyi oynayan defans ve orta sahasının yanı sıra Dijehoua, Necati ve Zitouni (hatta oyuna giren Veysel) biraz formda olsa Trabzon'un bu denli risk aldığı bir ortamda istedikleri golü bulabilirlerdi.

Ama bu maçtaki Trabzon kadar isteyen, didinen, çabalayan ve ısıran bir takıma şans da yardım edebiliyor futbolda. Bir kontratak esnasında son olarak ceza sahasının sağ çaprazında Alanzinho'ya gelen top, bu oyuncunun son derece etkisiz vuruşuna rağmen kalecinin hatasıyla filelerle buluştu ve Trabzon kendisi için çok önemli olan skor avantajını elde etti. Bu golden sonra hemen Burak'ı çıkararak Engin'i oyuna alan Güneş, üzerine gelmesini beklediği rakibinin geride bıraktığı boş alanları değerlendirme amacındaydı ve bu amacına da zaman zaman ulaştı. Bir tanesinde Colman'ın tıpkı G.Saray maçındaki gibi rakip savunmadan kaptığı bir top sonucu gelişen atakta da ikinci golü bularak final kapısını aralamış oldu.

Neticede genel olarak baktığımızda hem Güneş'in hem de Trabzon takımının sayılabilecek sürüyle artısı mevcut. Bir kere takım ligin belki de en fazla mücadele eden, maçı isteyen ve kovalayan takımı. Maç içinde belli bir ezber üzerinden oynamayıp hem şablon hem de strateji değiştirebiliyorlar. Hepsinden önemlisi sahada bir "takım" gibi duruyor ve öyle hareket ediyorlar. Gelecek sezon bu yapının üzerine Teo gibi değil, daha kaliteli ve günümüz futboluna uygun 1-2 transfer yapılırsa Güneş'in önderliğinde ilk 2'ye oynayan bir takım ortaya çıkabilir. Bunun için taraftarın sabırlı olması ve istedikleri sonuçlar gelmese bile bu takıma ve hocaya uzun yıllar boyunca güvenip destek olması gerekiyor. Yoksa 25 senedir olduğu gibi patinaj çekmeye devam edecekler.

Trabzon 2 - Antalya 0
(66' Alanzinho, 87' Umut)

11 Şubat 2010 Perşembe

"Ruh" geri döndü

Fenerbahçe için, şu blogu başlattığımdan beri yazdığım yazıların %70'inin olumsuz olduğunu, okuyanlar biliyor. Olumsuzluğun en önemli nedeni de ortaya konan ruhsuz mücadele ve isteksizlik üzerineydi. 25 seneden beri bu takımı izliyor ve destekliyorum ama Alex geldiğinden beri tüm oyuncularda gördüğümüz o sünepelik, uyuşukluk, vurdumduymazlık resmen iğrendiriyor beni. Öyle ki, bir taraftar olarak insanın kendisiyle alay edildiğini düşünmesi işten bile değil.

Bu sezonun ilk 8 haftasından itibaren yeniden geçen yıllardaki o iğrenç görüntüye bürünen takım, ligde tokat üstüne tokat yedikten sonra ikinci yarıya istekli ve şaha kalkmış bir görüntüyle başladı. Ve benden de alışılmadık bir şekilde birkaç övgü yazısı geldi bu dönemde. Ama bu gece Bursa deplasmanındaki kupa maçında ortaya konan futbol, yeniden bu oyuncuların hepsinden nefret etmemize yetip artacak seviyedeydi.

Aslında sorun Daum'un bu kupa maçında önemli oyuncularını dinlendirmesinde değil. Kim olsa aynı durumda aynı şeyi yapardı. Sorun, bu takım sezon başında kurulurken yapılan tercihlerde. İsteyen açar okur, sezon başında bu takımın dengesiz bir şekilde tesis edildiğini, bazı bölgelerde yığılma varken buna karşılık kilit oyuncuların alternatifsiz olduğunu yazmıştım. Kendini bilmez 1-2 arkadaş da bana çemkirmişti. Ama bugün gelinen noktada net bir şekilde görülüyor ki, Volkan, Emre ve Alex'in bölgelerinin yedek oyuncusu yok. Böyle bir skandal olabilir mi? Yanlış anlaşılmasın, "aynı kalitede" yedeklerden bahsetmiyorum, (Emre ve Alex için) "aynı tarz" oyuncular alınması gerektiğinden bahsediyorum. Yani bu takımda Cristian-Emre olmadığı zaman Selçuk-Deniz oynuyorsa bu takımı vücuda getiren zihinlerin pek sağlıklı çalışmadığı rahatça anlaşılabilir. Örneğin bu geceki ikili yerine Selçuk-Sezer Badur olsa, on kat daha sağlıklı bir yapı oluşurdu. Sezer, belki en fazla Selçuk ve Deniz seviyesinde ya da belki altında bile; ama önemli olan Emre'nin yedeği olarak aynı tarz bir rolü diğer ikisinden çok daha sağlıklı şekilde oynayabilecek olmasıdır.

Yine sezon başında yazdım; Gökhan gibi bir hücumcu bekin yedeği Bekir ya da Önder gibi stoper oyuncular olabilir mi? Ali Tandoğan bile olur ama bu ikisi olmaz. Yine Volkan için de her zaman belirttiğim gibi tecribeli hatta "yaşlı" bir yedek kaleci alınmalıydı. Bence büyük takımların yedek kalecisinin asla genç ve çaylak bir oyuncu olmaması icap eder. Kendini her daim hazır tutan, o yaşta o büyük takımda oynuyor olmanın kıymetini bilecek, rol aldığında da tecrübesiyle sırıtmayacak kalecilerin kadroda bulundurulması gerekir.

Denebilir ki, "Bursa maçı ile bunların ne alâkası var?" Bu geceki maçla ilgili yazılacaklar bence bunlardır. Maçta ne olduğunu, hatta baştan ne olacağını belirleyen, tayin eden gelişmeler sezon başında zaten yaşanmıştır. Kadrodaki bu başıbozukluğun yanı sıra bir de takımdaki uyuşukluk ve kişiliksizlik eklenince, Romero filmlerini andıran bir 1.5 saat yaşandı. Şans golüyle de 3-1 bitti ve Fener yoluna devam etti.

Bu takımın, kupa konusundaki cenabetliğini düşününce (Manisa'yı geçer ama) finalde Trabzon'a kaybetmesine hiç şaşırmayacağım.

Bursa (4-4-2): Ivankov (***) - Ali (**), Zapo (***), İbrahim (***), Keçeli (**) - Volkan (***), Hüseyin (**), Has (**), İpek (*) - Turgay (**), Iglesias (**) (65' Sercan (**) (90+2 Batalla)

Fenerbahçe (4-4-2): Volkan (**) - Bekir (*), Önder (**), Bilica (*) (46' Emre (**), Vederson (*) - Gökhan Gönül (**), Selçuk (**), Deniz (**), Andre Santos (*) - Gökhan Ünal (*) (65' Alex (**), Güiza (**) (90+3 Semih)

Goller (3-1): Iglesias 18', Ivankov (p) 33', Turgay 64' - Güiza 90+2

4 Şubat 2010 Perşembe

Fenerbahçe 3 - Bursa 0

Fenerbahçe, ligin ikinci yarısına benim beklentilerimin çok ötesinde müthiş bir başlangıç yaptı. Antalya deplasmanında 4-3 kaybedilen kupa maçında bile taraftarlara, ilk yarıda kazanılan pek çok maçta verdiğinden daha fazla keyif veren takım Denizli, Sivas ve bu akşamki Bursa maçlarında hepimizin özlediği o iştahlı, karakterli ve hareketli oyununu devam ettirdi. Blogda 1.5 yıldır onlarca yazıda belirttiğim gibi takıma gönül verenlerin istediği şey de zaten bu. Fenerbahçe 30 yıldır bu ülkede her daim (bireysel anlamda) en kaliteli oyunculara sahip oldu. Ama özellikle Parreira'dan beri 15 senedir bu kaliteli oyuncularda bir maç seçme, bir vurdumduymazlık, züppelik ve şımarıklık hâkim. Ne zaman ki bir maçı fazlaca isteyip ruhlarını ortaya koyuyor, o zaman karşısında Inter bile olsa 7-0 kazanabilecek bir oyun oynayabiliyor söz konusu oyuncular. Ama ne tuhaftır ve acıdır ki, sebebini hiç kimsenin bilmediği bir şekilde "x" bir maçta bu kez "bitse de gitsek" havasına bürünüveriyor ve seyirciyi çıldırtıyorlar. Genelde maçların %90'ı da bu ikinci kategoride seyrediyor diyebiliriz.

Bu akşam ise, son 2-3 haftanın devamı olarak sezonun en iyi futbolunu oynayan müthiş bir takım görüntüsündeydi Fenerbahçe. Semih'in Euro 2008'den beri (nasıl olduysa) ilk kez birinci sınıf bir pivot santrfor gibi oynamaya başlaması çok önemli bir faktör. Onun dışında bu sezon ülkenin en iyi oyuncusu hâline gelen Emre, inanılmaz yetenek Özer ve eski formuna yavaş yavaş dönen Gökhan Gönül de gidişattaki etkin unsurlar diyebilirim. Sivas maçıyla birlikte "Dani Alves günleri"ni hatırlatmaya başlayan Uğur'un ön çapraz bağlarının kopması ve sezonu kapatması ise inanılmaz bir şanssızlık.

Güiza gibi çok kaliteli ama hem kendine bakmadığı hem de sakat olduğu için, kalitesinin ancak beşte birini sahaya yansıtabilen bir oyuncunun yokluğu da takım için yadsınamaz bir şans oldu bu dönemde. Ama hepsinden öncelikli ve önemli olarak, inanılmaz potansiyeli olan (1986 doğumlu) Kazım'ın gözünün yaşına bakmadan kulüpten atılması, takımdaki pek çok ismin aklını başına devşirmesini sağladı. Artık pabucun pahalı olduğunu anlamış, hangi formayı giydiğini idrak etmiş ve aklını başına devşirmiş bir ekip görüyoruz sahada. En azından şimdilik böyle...

Umarız bu gidişat bir saman alevi değildir. Umarız dünyada kıçları en kolay kalkan futbolcu topluluğu olan Fenerli oyuncular birden havaya girmez. Ve umarız yönetimin disiplin anlamında takıma koyduğu bu ağırlık, onların üzerinden hiç kalkmaz. Baskıcı yönetim tarzına hepimiz karşı olalım ama "nush (ve dahi tekdir) ile uslanmayanın" hakkının, bu şekilde zaptı rapt altına alınmak olduğunu da görelim.

Dediğim gibi, işler çok iyi gidiyor. Uğur Boral'ın sakatlanmasıyla Vederson ya da Topuz yeniden 11'e girecektir. G.Saray hakkında sezon başından beri her dediğimin çıktığı gibi bundan sonrası da beklediğim ve yazdığım şekilde olursa, Fenerbahçe açık ara şampiyonluğa ulaşacaktır. G.Saray'ın zaten "oynayarak" şampiyon olacak hâli yok, ama birinci şart Fener'de bu ciddiyetin kaybedilmemesi.

Fenerbahçe (4-4-1-1): Volkan (***) - Gökhan Gönül (***), Lugano (***), Bilica (**), Andre Santos (****) - Özer (***), Cristian (***), Emre (***) (65' Selçuk (**), Uğur (**) (36' Vederson (**) - Alex (***) - Semih (***) (72' Gökhan Ünal (**)

Goller (3-0): Andre Santos 22', Lugano 25', Semih 40'

23 Aralık 2009 Çarşamba

Hayat Özer ile ne güzel

Fenerbahçe'nin kadrosundaki (Emre ve Gökhan ile birlikte) en büyük potansiyele sahip yıldız olan 1986 doğumlu Özer Hurmacı, bu akşam 3-0 kazanılan Altay maçının en dikkat çeken oyuncusuydu. Maça Semih'in arkasında ikinci forvet ve büyük oranda oyun kurucu olarak başlayan Özer, ikinci yarının ortalarından itibaren defansın önündeki iki oyuncudan biri olarak oynadı. Ve her iki devrede de birer gol atmayı başardı. Top alış-verişleri, oyun zekâsı, iki ayağını kullanması ve daha birçok özelliği ile, daha önce de yazdığım gibi Özer, Arda ile birlikte bu ülkenin en önemli genç oyuncusu olduğunu, her geçen gün daha kalın çizgilerle gösteriyor bize. Bir takımın taraftarı olarak 24 yaşındaki Gökhan, 23 yaşındaki Özer, (karakterini geçersek) 29 yaşındaki Emre gibi üç oyuncuya sahip olmak inanılmaz güzel bir duygu. Bunlara 26 yaşındaki Semih ve 23 yaşındaki Kâzım'ı da ekleyebilirdik ama onlar bu sezonu rezil bir görüntüyle geçiriyor.

Bu akşamki Altay maçının bir diğer çok önemli oyuncusu ön libero Deniz Barış idi. Şampiyonlar Ligi'inde çeyrek final oynayan kadronun demirbaşlarından olan bu profesyonellik abidesi, son 3 maçtır oyunun defansif yönünde hâlâ bu ülkenin en iyi ön liberosu olduğunu gösteren performanslar sergiliyor. Ligin ikinci yarısında üzerinde itinayla durmak gerekir diye düşünüyorum. Şu hâliyle en az Cristian kadar iyi, Selçuk'tan ise fazlasıyla önde Deniz.

İlk 11'de oynamak istediğini söyleyerek devamlı ağlayan Semih ve Uğur, 5 üzerinden 2 yıldızlık performanslarıyla vasatı geçemedi. Mehmet Topuz ise transferinden beri benim seyrettiğim en iyi oyununu oynadı. Sol taraftan Uğur'un ortaladığı iki topta içeri girip kafa vuruşları yaparak ideal bir kanat oyuncusu profili çizdi Topuz. Bunlardan birinde akıllıca indirdiği topta takım ilk golü bulurken, ikincisinde oyuncunun net ve iyi vuruşunu rakip kaleci kornere çeldi. Ayrıca içe kat ederek yaptığı koşuda pisburunla gol atmayı da başardı. Topuz'un sahip olduğu kapasiteyi düşündüğümüzde, bu maçtaki formunu sezonun ikinci yarısında koruması ve arttırması gerekiyor.

Netice olarak Fenerbahçe ligin son haftasının ardından kupada da formda bir görüntü çizdi. Gruptaki Eskişehir ve Antalya deplasmanlarında kaybetmeden, Tokatspor'u evinde yenerek lider olarak bir üst tura çıkabilir sarı-lacivertliler..

Fenerbahçe (4-4-1-1): Volkan Babacan (**) - Bekir (**), Lugano (***), Bilica (***), Andre Santos (**) - Mehmet (***) (72' Ali Bilgin (*), Deniz (***) (61' Devid (*), Cristian (**), Uğur (**) - Özer (****) (82' Abdülkadir (*) - Semih (**)

Goller (3-0): Özer 35', 78', Mehmet 57'

4 Mart 2009 Çarşamba

Kupada yarı final maçları

Dün akşam Beşiktaş, son haftalardaki yükselen grafiğini istikrarlı bir şekilde sürdürürken, Ankaraspor da gizemli düşüşüne devam etti. Beşiktaş'ta Ernst transferi ile birlikte "gerçek" bir orta saha oyuncusunun takıma katılması, beklenenden fazla bir verim sağlayarak müthiş bir sinerji yarattı diyebiliriz. Her an saçma sapan bir puan kaybı yaşamayacakları anlamına gelmiyor elbette bu ama Sivas ve Trabzon dâhil şu anda ligdeki en istikrarlı takım onlar oldu. Denizli ile nereden geldiği belli olmayan acayip bir düşüş de ortaya çıkabilir bu süreç içinde, daha önceki takımlarında böyle olmuştu ama şu andaki gidiş gerçekten de muazzam.

Fenerbahçe ise ligin flaş takımı önünde 3 günde ikinci kez 2 farklı galip geldi. Yediği gol dışında 1-2 pozisyon verdi kalesinde ve bunların en ciddi olanı Murat Erdoğan'ın şans eseri önüne düşen toptu. Fener için Beşiktaş gibi "istikrar yakaladı" şelinde bir cümle kurmak neredeyse imkânsız zira ligin en istikrarsız futbolcu grubundan bahsediyoruz. Hafta sonu Kayseri'de ne olacağını bu yüzden hiçbirimiz kestiremiyor. Ama bu akşam oynanan oyunda yine Alex, Semih, Emre, Deniz hatta bu kez Deivid gibi oyuncuların üstün formu gerçekten de çok sevindiriciydi. 2009 yılı içinde Emre oynanan 7 maçın tamamında 90 dakika forma giydi, bu bile başlı başına büyük bir hadisedir. Semih ile birlikte Alex de formunu yükseltti ama Kayseri'de dünyanın en ruhsuz futbolcusu olarak görebiliriz Alex'i, kendisine zerre kadar güvenim yok. Deivid ve Uğur da öyle. Her zaman aynı asgari performansı veren Lugano, Gökhan, Semih, Deniz gibi oyuncular hariç takımın geri kalanı çok bilinmeyenli bir denklemi andırıyor. Futbolun gerçeklerine ve gereklerine şimdilerde fazlasıyla angaje olmuş görünen takımın Kayseri'deki sınavını iki kat merakla bekliyorum.

Sivas ise haftalardır kampanalar çalarak belirttiğim o muazzam düşüşünü sürdürüyor. Bülent Uygun da en çok beğendiğim özelliği olan "takımına hakimiyet" düsturundan kilometrelerce uzak görünüyor bugünlerde. Bir an önce toparlanıp kendine gelmeleri lâzım yoksa gidişat kötü. Neyse ki güven veren bir iç saha performansları var.

3 Şubat 2009 Salı

'Kupa beyi' elendi

Sivas'ta, lig maçındakine oranla çok daha iyi görünen bir zeminde oynanan Sivas-G.Saray kupa maçı gerçekten de nefesleri kesti. Yaklaşık 15 (!) eksikli G.Saray'ın, rakibe beraberliğin bile yettiği bir ortamda seriden mağlup ayrılması sürpriz değil belki ama, ilk golü atarak maçın başında öne geçmesi gerçekten de sürprizdi benim için. "Sivas'ın büyük maç sendromu geri mi döndü?" diye düşünürken yeni transfer, kaliteli kumaş Kamanan'ın inanılmaz füzesi ile maça eşitlik geldi. 120 dakikaya baktığımızda ise bunca eksiğine rağmen G.Saray'ın oynadığı futbolun müthiş olduğunu düşünüyorum. Sezon başında kurulan kadronun ne kadar (ligde açık ara) iyi olduğunun kanıtı bu oyun. Her ne kadar hem topla oynama hem de pozisyon açısından denk bir maç olsa da sonuçta sahaya çıkan kadrolar doğrultusunda söylüyorum bunu. Yoksa Sivas'ın başarısı da asla küçümsenecek gibi değil. Artık övmekten yoruldum onları.

Neticede 31 senelik hayatımda Türkiye Kupası'nın ebedî sahibi diyebileceğim kadar çok şampiyonluğunu gördüğüm bir takım elenmiş oldu. 5 yaşındaki hayal meyal hatırladığım şampiyonluğu Fener'in tekrarlayıp tekrarlamayacağını, hakemlerin buna bu kez izin verip vermeyeceklerini Beşiktaş eşleşmesinde göreceğiz; yarı finalde ya da finalde...