2016 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
2016 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Ocak 2016 Pazar

Haftanın albümü: Tindersticks - The Waiting Room


25 yılı deviren kariyerlerine tam 11 stüdyo albümü (bir o kadar soundtrack ve bilumum çalışma) sığdıran Nottingham çıkışlı Tindersticks, rahatlıkla müzik tarihinin "melankoli kralları" olarak adlandırılabilir. Onların "yağmurlu şehir gecelerinin soundtrack'i" diye tanımlanabilecek müziğinde hemen ilk dinleyişte fark edilen, "alâmet-i farika" diyebileceğimiz özellikler; zengin orkestrasyon, son derece titizlikle düzenlenmiş yaylılar, atmosfer olarak sinemasal bir ihtişam ve belki de en önemlisi, Stuart Staples'ın (insana kayıp ve yalnızlık hissi veren) o eşsiz bariton sesi.. Formül belki eskidi ama bu formül, çeyrek asrın ardından (ve hatta 2007'den beri grup bünyesinde birkaç kez personel değişimi yaşanmış olsa da) hâlâ ortalamanın çok üzerinde albümler üretmeye devam ediyor.

Grubun 11. stüdyo albümü "The Waiting Room", nazik ama sıradışı düzenlemelere sahip yaylılarla döşenmiş, dinleyiciyi o tanıdık sulardaki yeni bir maceraya davet eden (entrümental) "Follow Me" ile açılıyor. Hemen ardından "Second Chance Man", benzer seyreklik ve yavaşlıktaki (fena halde "Can Our Love" dönemini anımsatan) bir başlangıcın ardından aniden devreye giren nefesliler ve fokur fokur kaynayan org ile adrenalini yükseltiyor. Ekibin imza şarkılarından biri diyebileceğimiz (ve acımasız ritmli bir bas lokomotifi tarafından çekilen) "Were We Once Lovers?" disko benzeri bir ritmi Staples'ın yarım kalmış/bulanık hatıralar arasında gezinen sesi ile ters-yüz ederken, (grubun hemşehrisi olan) İngiliz caz sanatçısı Julian Siegel'ın katkıda bulunduğu "Help Yourself" özellikle yüksek performanslı mariachi nefesliler ve alışılmadık ferahlıktaki sözleri ile Tindersticks evreninde (küçük de olsa) yeni pencereler açıyor.

(Aşağıda videosunu bulabileceğiniz) "Hey Lucinda", 2010'da (38 yaşında) vefat eden Kanadalı singer/songwriter/aktris Lhasa de Sela ile yapılmış bir düet. "Ben sadece, dans etmenin nasıl hissettirdiğini hatırlamak için dans ederim" gibi muazzam sözlere sahip olan hüzünlü şarkı 2009'da kaydedilmiş ve yakın bir arkadaşını kaybetmenin üzüntüsünü uzun süre yaşayan Staples, yıllarca beklettikten sonra parçayı bu albüme koymaya karar vermiş. Kadın vokalinin, Tindersticks müziğinde düetler için özel bir yeri olduğu herkesin mâlûmu, ki 2008'deki "Waiting for the Moon" albümünde "Sometimes it Hurts"ü de Staples ile seslendiren Sela, bu parçada erkeklerin verdiği (tutulmayan) sözlerden artık bıkmış Lucinda olarak albüme damga vuran bir performans ortaya koyuyor. Ve ilk yarı, her yönüyle tam bir Tindersticks şarkısı olan (enstrümental) "Fear of Empliness" ile sona eriyor.

Zengin orkestrasyonlu ve karamsar sözlere sahip (sinematik) "How He Entered" belki de grubun 1995'teki "My Sister"dan beri yaptığı, spoken-word tarzdaki en iyi şarkı. Staples'ın adeta içinden çekip çıkarılan ve ismi sanki idamı bekleme durumuna çağrışım yapan "The Waiting Room" ile rahatlatıcı "Planting Holes" gibi atmosfer olarak grubun ilk yıllarını fazlasıyla hatırlatan iki sağlam parçanın ardından bir başka düet, "We are Dreamers" var. Bu kez kadın vokal, Savages grubundan (ki onlar da aynı gün yeni albümlerini piyasaya sürdü) Jehnny Beth ve Staples ile uyumları tek kelimeyle olağanüstü. Kapanıştaki "Like Only Lovers Can" "buluşma yerimiz artık olmadığına göre, bundan sonra nerede ağlayacağız?" gibi dokunaklı sözleriyle, dinleyiciyi yazının başında sözü edilen o tanıdık sulara götürüp bırakıyor.

Aynı zamanda multimedya bir çalışma olan ve her şarkısına Claire Denis, Christoph Girardet vs. yönetmenlerin bir video çekeceği "The Waiting Room" günümüz müziğine çoktan imzasını atmış, nesiller sonra bile dinlenecek olan nevi şahsına münhasır bir grubun, hiç eskimeyen ve standardı hep yüksek olan o sonsuz repertuarından dinleyicisini tatmin edecek bir hediye.

Albümün notu: 8.4

Çıkış tarihi: 22 Ocak 2016



17 Ocak 2016 Pazar

Haftanın albümü: Anderson .Paak - Malibu


Anderson .Paak, Oxnard/California (1986) doğumlu bir rapper/singer/songwriter. Annesi Güney Koreli bir çiftçi ve 50'li yıllarda Los Angeles'a göç etmiş. Babası Hava Kuvvetleri'nde pilot, daha sonra makinist olarak çalışmış ve erken yaşta ölmüş. Paak'ın bu dramatik hayat hikâyesinin etkilerini, yeni albümü "Malibu"nun her notasında hissetmek mümkün (açılıştaki "The Bird"den: "Mama was a farmer. Papa was a goner", kapanıştaki "The Dreamer"dan: "Who cares ya Daddy couldn’t be here, Mama always kept the cable on. I’m a product of the tube and the free lunch. Living room, watching old reruns.")


Sanatçı (tam adı Brandon Paak Anderson), 2014 Ekim ayında ilk albümü "Venice" ile kariyerine umutvar bir başlangıç yapmış ve yeteneklerine dair ilk ipuçlarını vermişti ama belki ondan daha çok, Dr. Dre'nin (geçen yıl piyasaya çıkan ve) olumlu eleştiriler alan uzunçaları "Compton"daki 16 şarkının 6'sına katkıda bulunarak ismini duyurmuştu (hatta aralarındaki işbirliği o kadar güçlüydü ki, Dre aslında "Animals" şarkısını Paak'ın "Malibu" albümüne koymak için kaydetmiş ama sonradan fikir değiştirmiş). Müzik tarihinin dev isimlerinden birinin tedrisatından da bu şekilde geçmiş olan Paak (yani daha 5 yıl öncesinde eşi ve bebeği ile evsiz durumda olan bu delikanlı), şimdilerde ikinci albümü "Malibu" ile kariyerinin daha başlarında, şaşırtıcı olgunlukta bir dev adım atmış denebilir.


Paak'in müziğinin odağında elbette (her şekle girebilen) olağanüstü güçlü sesi var. Gençlik yıllarında davul çalıp şarkı söylediği kilise korosunda temeli atılmış olan bu benzersiz sese kendi günahlarından, yanlış kararlarından, içsel muhasebelerinden vb. bahsettiği şarkı sözleri eşlik ediyor. Paak kimi zaman anlatıcı, kimi zaman kahraman ve kimi zaman da kendi hikâyesinin haini olarak karşımıza çıktığı bu dizeler vasıtasıyla, anlattığı öykülere içten ve duygusal bir çerçeve çiziyor. Müzikal yapıda ise göz kamaştırıcı bir zenginlik ve çeşitlilik söz konusu. Birbirine pek benzemeyen 16 şarkılık bu palette şekil değiştiren hafif tempo R&B, '90'lar hip-hop, '70'ler funk ve '60'ların soul düzenlemelerine ek olarak manik bas melodileri ve davul döngüleri adeta resmi geçit yapıyor. Hatta kimi şarkılarda "Dre kabilesi"nin bir diğer mensubu, günümüzün en büyük rap sanatçısı Kendrick Lamar'ın etkilerini hissetmek bile mümkün. Tüm bu karışıma kimlik veren şey ise groove temelli denilebilecek bir "atmosfer", ki bu da bütünlük arz eden bir ruh hâli kurulmasına vesile oluyor. Müzik tarihinin muhtelif dönem ve türleri arasında (adeta şekerci dükkânına girmiş bir çocuk hevesi ve hoyratlığıyla) özgürce gezinen Paak'in, albümünün "işitsel bir deneyim" olmasını istediğine şüphe yok.


ScHoolBoy Q, Talib Kweli, BJ the Chicago Kid, Rapsody and The Game gibi kalbur üstü isimlerin de çeşitli şarkılara katkıda bulunduğu "Malibu", 29 yaşından çok daha olgun görünen üstün bir yeteneğin (günlüğünden fırlamış kadar) samimi, mütevazı, duygulu ama bir o kadar da azim ve tutku dolu başyapıtı.


Albümün notu: 8.7


Çıkış tarihi: 15 Ocak 2016




Haftanın albümü: David Bowie - Blackstar



İlk albümünü 1967 yılında yapan David Bowie, modern zamanların pop tanrılarından biri. 2003’teki “Reality”nin ardından on yıl boyunca inzivaya çekilmiş olması, onun bu konumunu tehlikeye atmıyor. Pek iyi eleştiriler almayan 2013’teki dönüş albümü (hoş melodilere ve düzenlemelere sahip olsa da bütünlükten yoksun ve tutarsız) “The Next Day” de öyle. Hatta popüler ve deneysel kültüre damgasını vurduğu 1970’lerden sonra hiçbir şey üretmese, yine de bugünkü saygın konumunda olurdu Bowie ama 69. doğum gününde yayımladığı 25. stüdyo albümü “Blackstar”, bu benzersiz sanatçının ismine yakışan, yaptığı işe hâlâ tutku ile bağlı olduğunu (ve “geleceğe baktığını) gösteren, hayranların beklentilerinin üzerinde çok iyi bir albüm.

Bowie uzun yıllardan beri gözlerden uzak yaşıyor ve basına röportaj vermekten kaçınıyor. Bu arada 70’lerdeki arşivini kamuya açtığı “David Bowie Is” sergisi dünyayı gezerken o “Lazarus” müzikaliyle uğraşıyor. Bu eser, değeri çok az bilinen İngiliz yönetmen Nicholas Roeg’un çektiği ve başrolünde Bowie’nin oynadığı kült başyapıt “The Man Who Fell to Earth”den (1976) ve filme esin kaynağı olan kitaptan uyarlanmış ve Bowie’nin kariyerindeki şarkıları içeriyor. İştigal ettiği bu “teatral” çalışmalar, “Blackstar”ın yapısında ve haleti ruhiyesinde son derece baskın biçimde etkili olmuş denebilir. Albümün genelindeki “karanlık” atmosfer de kaynağını yine oradan alıyor.
Bununla birlikte günümüzde yapılan müziklere hiç benzemeyen, nevi şahsına münhasır, öncü ve sofistike bir albüm bu; zira “Blackstar”ın yapısını belirleyen bir diğer unsur, Bowie’nin son yıllarda teşriki mesai yaptığı (Danny McGaslin’in önderliğindeki) modern jazz dörtlüsü ve New York çıkışlı bazı usta müzisyenler. Hatta öyle ki, kimi şarkılarda Bowie’den rol çaldıkları bile söylenebilir. Bowie’nin (genelde çift vokal olarak kullanılan) sesi, geçen 48 yılın ardından belki eskisi gibi “sınırsız” değil ama sanki daha güçlü. Şarkı sözleri birinci ağızdan yazılmış suçlu, kıskanç, kaybeden ve düşmüş yeraltı hikâyeleri anlatıyor. Ölüm ve ölmek, birden çok şarkıda karşımıza çıkan temalar.
Açılışta yer alan (videosunu aşağıda bulabileceğiniz) on dakikalık “Blackstar”, aynı zamanda albümün ruhunu bire bir yansıtan üç bölümlük bir senfoni. McGaslin’in yumuşak ezgileri, elektronik davullar, 80’lerden fırlamış synthesizer dokunuşları ve oryantal yaylılara eklenen Bowie’nin farklı şekillerde kullandığı sesi, ortaya tuhaf ama albümün tamamına yayılan bir enerji çıkarıyor. 17. yüzyıla ait bir tragedyadan esinlenen “Tis a Pity She Was a Whore”, olağanüstü yetenekli davulcu Mark Guiliana’nın agresif ritmleri, McGaslin’in (Bowie şarkı söylerken bile susmayan) efsanevi saksofon soloları ve ensest/cinayet temalı hikâyesiyle karanlığın dozunu arttırıyor. Bowie’nin “A Clockwork Orange”daki uydurma Nadsat aksanını kullandığı “Girl Loves Me”, jazz gitaristi Ben Monder ve basçı Tim Lefebvre’in damgasını vurduğu çok güçlü bir balad. McGaslin’in saksofonu yine olmazsa olmaz bir “tamamlayıcı unsur” olarak orada.
Albümün ikinci single’ı olan “Lazarus” yukarıda belirtildiği gibi Bowie’nin oyunu ile aynı adı taşıyan, alien-vari güçlü vokalleri ile öne çıkan bir parça. Yine yüksek ritmli gergin davullar ve her satırdan sonra bile duyulabilen distortion gitarlara ek olarak, 80’leri fazlasıyla hatırlatan synth dokunuşlar onu zamansız bir hâle getiriyor. Bowie’nin “Sue, seni yabani otların altına doğru ittim. Sue, güle güle” gibi cümleler sarf ettiği, “Lanet olası Pazartesi nereye gitti?” diye haykırdığı “Sue (or in a Season of Crime)”, McGaslin dörtlüsünün (Ornette Coleman tarzı) kusursuz bir uyum yakaladığı, albümün tema parçalarından biri. “Dollar Days” Bowie’nin “I’m dying to push their backs against the grain, and fool them all again and again,” serzenişi ve McGaslin’in olağanüstü performansıyla hafızalara kazınırken, kapanıştaki “I Can’t Give Everything Away” yine otobiyografik sözleri, 80’ler etkisindeki synth yaylı ve davulları ve McGaslin’in yumuşak dokunuşlarıyla albümü tamamlıyor.
El sonuç “Blackstar”, yaratmak istediği etkiyi oluşturmak için jazz ve sinematik sesler başta olmak üzere akla gelebilecek her tür müzikal numaradan enerji alan, belki tam olarak idrak edebilmek için yeni deneyimlere alışık kulaklar ve 'tekrar dinleme'yi talep eden ama son kertede dinleyiciye benzersiz bir deneyim sunan; Bowie’nin (ve mesela Roxy Music’in) 70’lerde yaptığı prog-glam rock, yine Bowie’nin 90’lardaki drum ‘n bass ve 80’lerdeki elektronik dönemleri ve hatta (örneğin en çok) Scott Walker’dan bile izler taşıyan ama bir şekilde yeni ve taze tınlamayı başaran postmodern bir albüm. Bowie’nin 45 yıllık dostu ve prodüktörü olan Tony Visconti’nin bütünlüklü çalışması da en güçlü kozlarından biri. Hepsinin ötesinde, Bowie’nin 1977 yılındaki iki başyapıtı “Low” ve “Heroes”dan beri yaptığı belki de en anti-konvansiyonel iş, ki bu bile onu kariyerinde özel bir yere koymaya yeterdi.
Albümün notu: 8.9

Çıkış tarihi: 8 Ocak 2016